Bieszczady latem

To moja trzecia wizyta w Bieszczadach, pierwsza rowerowa. Pogodę mieliśmy idealną, na szlakach bardzo niewielu turystów, naturalnie poza wejściem na Połoninę Wetlińską, gdzie pędzą czasem tłumy.

Bieszczady na rower są bardzo sympatyczne, nawet dla tych niemających specjalnie dobrej kondycji. Drogi udostępnione rowerom przeważnie prowadzą łagodnymi, długami podjazdami. Jazdę po wybranych bieszczadzkich traktach skutecznie utrudniają jednak leśnicy, którzy ważne dla gospodarki leśnej bieszczadzkie trakty wysypują dużymi, ostrymi kamieniami.

W deszczowy dzień zajrzeliśmy na kirkut w Lesku, uważany za jedną z najcenniejszych nekropolii w Polsce. Najstarsza macewa datowana jest na 11 września 1548 roku. Lokalizacja cmentarza na wzniesieniu i związane z tym przemieszczanie się gruntu podczas deszczy i roztopów, spowodowało, że większość nagrobków nie znajduje się na swoim miejscu.

Odnieśliśmy dziwne wrażenie, że w Bieszczadach brakuje zwierząt. Tak jak w okolicach Gdańska zwierząt widuje się wiele, tak przez kilka dni pobytu tam widzieliśmy zaledwie jedną sarnę niedaleko Komańczy. Czy to dzięki rozległym leśnym ostępom, dzięki którym zwierzyna może szczęśliwie unikać kontaktu z człowiekiem?

Naszego ostatniego dnia przy szosie niedaleko Komańczy zobaczyliśmy dziwną, oryginalną roślinę. Już po powrocie do Gdańska okazała się ona owocnikiem dość rzadkiej, trującej, rośliny o nazwie obrazki alpejskie (Arum orientale), którą początkową wziąłem za nie występujące w Polsce obrazki plamiste. W Polsce ma znajdować się jedynie kilkanaście stanowisk tej rośliny, tym większa satysfakcja z dostrzeżenia jej z roweru.

Wśród naszych wspomnień z Bieszczadów jest jeszcze zdarzenie, gdy nasz gospodarz próbował zabić wygrzewającego się na słońcu zaskrońca. Jak powiedział, mówi się w Bieszczadach o żmijach, które zrzucane z samolotów, skrzyżowały się z zaskrońcami tworząc ich jadowitą odmianę...

szy
8 sierpnia 2007